بارکد چیست
بارکد چیست؟
۱۳۹۲-۰۴-۳۱
کاربرد هولوگرام
کاربرد های هولوگرام
۱۳۹۲-۰۴-۳۱
عکسبرداری به روش هولوگرام

عکسبرداری به روش هولوگرام

عکسبرداری به روش هولوگرام

 هر شش ماه یک بار دانشمندان فیزیک اپتیک که تعدادشان بالغ بر هشتصدنفر بود، در جلسات و کنفرانس هائی که در هتل شرایتون واشنگتن، تشکیل می شود شرکت می کردند.
در آوریل ۱۹۶۴ دو نفر از فیزیکدانان جوان دانشگاه میشیگان به نام های امت. ان. لیت! و جوریس آپتنیک با روش کاملاً عجیب، تصویر سه بعدی اشیاء را به نمایش گذاشتند. اگر چه در جنگ جهانی دوم، تصویر سه بعدی نظیر تشخیص مواضع دشمن، و عکس های هوائی از استحکامات نظامی، مورد استفاده فراوانی داشت، ولی این بار بینندهٔ عکس سه بعدی می توانست با تغییر زاویه دید و چرخاندن سرش، پشت اشیاء را تماشا کند.

این دو دانشمند فیزیک تصویری سه بعدی از یک قطار اسباب بازی ارائه داده بودند که حقیقی ترین و قابل قبول ترین تصویری بود که می توان در عالم یا دنیای عکاسی سه بعدی، آن را تصور کرد. اغلب اشخاص حاضر در آن جلسه، هولوگرام را ندیده بودند و از یکدیگر می پرسیدند که: قطار اصلی کجاست؟ آنها نمی توانستند باور کنند که آنچه مشاهده می کنند، فقط یک تصویر سه بعدی است و حقه ای از قبیل آئینه های مخفی و امثالهم، در کنار نبود.

هرکس که تا به امروز در یکی از نمایشگاه های بین المللی عکاسی از غرفه های هولوگرام بازدید کرده باشد، می تواند احساس مردمی را که اولین بار با این پدیده روبرو می شوند درک کند.
هولوگرام را فقط باید دید، چون توصیف آن بسیار مشکل است و نمی توان آن را روی اوراق مسطح چاپ کرد. بیننده عکس های هولوگرام می داند، آنچه که می بیند واقعیت جسم نیست، ضمن احساس تمام ابعاد پرسپکتیو در تصویر، پرتوها و نقاط ریز نورانی که، تشکیل دهنده تصویر سه بعدی است ثابت می کند که، آنچه چشم مشاهده می کند عین واقعیت نیست بلکه تصویر کامل سه بعدی از یک واقعیت است. ناظران هولوگرام به طور معمول وسوسه می شوند که دستشان را دراز کنند تا بتوانند تصویر را لمس کنند، و ثابت کنند که تصویری که به معرض نمایش گذاشته شده است جسمیت دارد. علت این همه وسوسه و خیال آنست که تصاویر سه بعدی که از طریق روش هولوگرام به نمایش درمی آید واقعاً به یک معجزه شباهت دارد.

فرض کنید شخصی در غرفهٔ هولوگرام، مقابل یک تصویر سه بعدی که تخته سنگ بزرگی را نشان می دهد ایستاده، وقتی چند قدم زاویه دید خوش را به چپ یا راست تغییر می دهد، با حیرت مشاهده می کند، یک نفر در پشت تخته سنگ ایستاده است. راستی اگر شما از این غرفه بازدید کنید، حیرت نخواهید کرد؟ اولین سؤالی که در ذهن همهٔ بازدیدکنندگان به وجود می آید این است که: چه تکنیک و قواعدی به کار گرفته شده است؟!

عکسبرداری به روش هولوگرام چگونه است؟

برای عکسبرداری به روش هولوگرام به دوربین عکاسی احتیاجی نداریم، بلکه اتاق تاریک یا نیمه تاریک مثل دوربین عمل خواهد کرد. برای هولوگرام به مهمترین ابزاری که نیاز داریم اشعه لیزر است و بس.

وقتی پرتره یک مرد با عکسبرداری به روش هولوگرام در یک اتاق تاریک یا نیمه تاریک برای تماشاچیان به نمایش درمی آید، حضار فکر می کنند که آن مرد زنده است، و یا آنها در یک نمایش احضار روح شرکت کرده اند، گاهی ناظر فکر می کند که خواب می بیند. ولی حقیقت آن است که او به تماشای یک معجزه در فیزیک اپتیک ایستاده که در عکاسی به آن هولوگرام می گویند.

وقتی در یکی از نمایشگاه های بین المللی عکاسی، در یکی از غرفه های هولوگرام ایستاده اید پس از چند لحظه ذهن شما آینده را در نظر می گیرد و پیش خود می گوید، به زودی به جای آلبوم های خانوادگی، می توان در یکی از اتاق های تاریک منزل ایستاد، و اجداد و خانوادهٔ میزبان را ملاقات کرد، و ممکن است در آینده به جای تابلوهای عکس معمولی بر دیوار اطاق ها، تصاویر سه بعدی هولوگرام را تماشا کرد. بعد آن شاید فکر کنید که به زودی تلویزیون سه بعدی را خواهید دید. دنیائی از رمز و راز همانند یک هاله، هولوگرامی را احاطه کرده است، و علاقمندان به این تکنیک با دقت و حوصله، تمام مقالات در این باره را مطالعه می کنند.

تاریخچه علم هولوگرافی

علم هولوگرافی  همیشه خود را مدیون یک مهندس مجارستانی به نام دنیس گابور می داند که در سال ۱۹۴۷ قوانین بنیادی این علم را پی ریزی کرد. گابور به خاطر این اختراع، در سال ۱۹۷۱ جایزه نوبل در فیزیک را به خود اختصاص داد. وی چند هولوگرام تجربی تهیه کرد که باعث حیرت همکارانش شد، و مقاله ای در این زمینه منتشر نمود، و سعی داشت که از طریق تجارتی، سرمایه داران را به سمت این اختراع جلب کند که نشد! چندسالی به دلیل دلسردی به هولوگرافی توجهی نکرد. وی نام این روش را از ترکیب دو لغت یونانی به معنای تمام و کمال و به معنای پیام، هولوگرام نهاد. همچنین غلط مصطلح شدهٔ هولوگرافی (به معنای مدارک و دست خط نویسنده) هم گاهی به کار می رود.

هولوگرام های اولیه آقای گابور، خیلی ناقص بودند و بیشتر از نظر تئوری، به عنوان تصویر سه بعدی مورد قبول واقع می شد، حال آنکه در عمل شبیه عکس های معمولی (دوبعدی) بودند.
اشکال عمده ای که وجود داشت، منبع نور مورد استفاده، در مرحله گرفتن عکس و نمایش دادن آن بود. بهترین منبع نوری موجود در آن زمان، لامپ جیوه ای بود که نور خالص و منظم در فاز، یعنی قابلیت ضبط و دوبارە سازی تصاویر فوکوس، که لازمه این روش است را نداشت.

در سال ۱۹۶۰ راه حل نهائی این مشکل با اختراع اشعه لیزر به دست آمد. یکی از مهمتری خواص اشعه لیزر حرکت پرتوهای نوری آن در خط مستقیم و برد زیاد آن است. اگر تیغه ای از اشعه لیزر را که باریکی آن به اندازه یک تار مو یا کمتر است در فضا رها کنیم تا هزاران متر در همان خط راست، مسیر را پیموده و در مقطع، ابتدا و انتهای آن یکی خواهد بود. فاز امواج اشعه لیزر منظم و خالص است.

امروزه عکسبرداری به روش هولوگرام در اتاق های تاریک یا نیمه تاریک صورت میگیرد و اتاق تاریک به جای دوربین مورد استفاده قرار می گیرد. موقع نمایش هم باید از محلی تاریک استفاده کرد.
به وسیله نیمه آئینه ها (یک طرف شیشه، یک طرف آئینه) پرتوهای تابشی اشعه لیزر به سمت موضوع یا سوژه می رود و نیمه دوم اشعه لیزر که پرتو عطفی نامیده می شود توسط چند آئینه، به فیلم یا صفحه حساس منتقل می شود. اشعه لیزری هم که از سوژه منعکس شده به فیلم می خورد، ولی امواج آن دیگر به صورت منظم نیست. این پرتوهای اشعه لیزر بر اثر برخورد با پستی و بلندی های سوژه، در زوایائی مختلف پخش می شوند، به طوری که دیگر حالت منظم سابق را نخواهد داشت.
وقتی امواج نامنظمی که پس از برخورد به پستی و بلندی های جسم منعکس می شوند، به امواج منظم برخورد کند، طرح تداخلی به روی فیلم ثبت می شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *